Yazarken en çok ruhumu inciten yazım...

'Formistan Edebiyatçıları' forumunda KeyF-i AşK tarafından 28 Ağustos 2014 tarihinde açılan konu

  1. KeyF-i AşK

    KeyF-i AşK New Member

    Katılım:
    22 Ağustos 2014
    Mesaj:
    32
    Ödül Puanları:
    0
    Karanlık hem de çok nerde olduğumu anlamaya çalışıyorum gece uykumdan uyandığımda ara sıra aynaya bakarım ve hiç bir şey göremem işte o karanlık gibi, iç ürperten bir hava var ve çok soğuk en çok ellerim ve ayaklarım üşüyor eski yıkık dökük evlerin duvarlarında olan nem ve rutubet var her yerde üstümde beyaz bir şey var, senle evlenirken giyeceğimi hayal ettiğim gelinliğe hiç benzemiyor senin teninin ya da benim tenimin kokusu değil de naftalin kokuyor. Saçlarım, saçlarımda yağmur yağdığında kokan toprak kokusu var ve hafiften nemlenmiş gibi üstümde o beyaz şeyden başka bir şey yok kımıldadığımda soğukluk daha çok işliyor bedenime nefes alışlarım yavaşlıyor , ayak parmaklarımı hissetmiyorum karanlığa gözlerim yenik düşer gibi kapanıp açılıyor bütün yaşadığım pişmanlıklarım ,yarım kalmışlıklarım ,gülüşlerim ,ağlayışlarım her şeyi anımsıyorum ne oluyor nerdeyim demeye bile fırsat bulamıyorum burası sana ve o masmavi olan gökyüzüne çok uzak... bedenim artık buz gibi gözlerim yenik ellerim, onlarda yok artık ruhum bedenimi o toprağın altında ki çivilenmiş tahtaların içinde beyaz naftalin kokulu kıyafetimin arasında bıraktı gidiyor bir hoşçakalı bile çok gördü. nedenini bilmediğim sesler var ve şimdi bir sıcaklık hissediyorum canım yanıyor ama engel olamıyorum senin her tenime dokunduğunda canımın yandığı gibi değil daha çok acı veriyor ve sonsuzluğa uzanan bu acıyı nefes verişlerimle ve bir tutam çaresizlikle yaşıyorum...

    ŞeytanınBeyazUçurtması...:saygılar:
     
  2. deniz.eren

    deniz.eren New Member

    Katılım:
    19 Ağustos 2015
    Mesaj:
    27
    Ödül Puanları:
    0
    çook içten bi yazı.. bence bu alanda ilerlemelisinizz bayıldımm :ayhh:
     

Bu Sayfayı Paylaş